รูปแบบและกระบวนการเวนคืน

0
478

เมื่อรัฐมีความจำเป็นที่จะต้องได้มาซึ่งอสังหาริมทรัพย์เพื่อดำเนินกิจการตามวัตถุประสงค์ของรัฐนั้น รัฐอาจจำเป็นต้องดำเนินการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์นั้น ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 ซึ่งถือเป็นกฎหมายกลาง ที่กำหนดวิธีการและขั้นตอนปฏิบัติในการเวนคืน

ซึ่งในการเวนคืนส่วนใหญ่แล้วจะเริ่มต้นโดยการตราพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่จะเวนคืนก่อน แต่ก็ไม่จำเป็นว่าในการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ รัฐจะต้องตราพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนก่อนเสมอไป เนื่องจากพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวมีวัตถุประสงค์หลักเพียงเพื่อให้เจ้าหน้าที่เวนคืนมีอำนาจเข้าไปสำรวจเพื่อทราบข้อเท็จจริงที่แน่นอนเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ที่ต้องเวนคืนเท่านั้น ตามมาตรา 5 วรรคสาม แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ.  2530 ที่บัญญัติว่า “เพื่อประโยชน์ในการดำเนินการเวนคืนตามวรรคหนึ่ง จะตราพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนไว้ก่อนก็ได้”

ดังนั้น เมื่อเจ้าหน้าที่เวนคืนหรือผู้ได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่เวนคืนสามารถทำการตกลงซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ที่จะถูกเวนคืนกันได้ก็จะทำสัญญาซื้อขายกัน แต่หากตกลงกันไม่ได้ก็จะต้องตราพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์เป็นการบังคับเวนคืนต่อไป ตามมาตรา 15 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 เพื่อบังคับเวนคืนได้โดยไม่ต้องตราพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนใช้บังคับเสียก่อนแต่อย่างใด

แต่อย่างไรก็ดี มีบางกรณีที่รัฐอาจตราพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์โดยไม่ตราพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนก่อนก็ได้ ในส่วนของการเวนคืนทั้งรูปแบบการตราพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนและการตราพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์มีขั้นตอนและกระบวนการอย่างไร จะได้นำเสนอในบทความต่อไป

การแสดงความเห็นถูกปิด